Encyklopedia pnączy

Róże czepne dzięki niepowtarzalnym kwiatom należą do najpiękniejszych roślin. Do róż pnących zaliczamy wszystkie odmiany i gatunki o długich pędach, które po rozpięciu na podporach przypominają pnącza. Nie są to jednak właściwe pnącza, gdyż ich pędy nie mają zdolności owijania się ani czepiania podpór. Dlatego muszą być przywiązywane do nich. Wizner (1963) podzielił je na 3 grupy różniące się intensywnością wzrostu i pokrojem. Grupa I to odmiany pochodzące od dzikiego gatunku wschodnioazjatyckiego

Rosa wichuraiana

. Do grupy tej zaliczane są te, które charakteryzuje najsilniejszy wzrost i wydają długie do 5m, wiotkie, płożące się pędy. Do grupy II zaliczane są formy krzewiaste o przewieszających się, łukowato wygiętych pędach, osiągające wysokość 2-3 m. Można je stosować jako pnącza. Odmiany w obrębie tej grupy pochodzą od

Rosa multiflora

. Do grupy III zaliczono długopędowe mutanty wielokwiatowych róż ogrodowych (mieszańców herbatnich oraz róż z rasy

Rosa floribunda

i innych), wytwarzają długie pędy. Nie mają one jednak większego znaczenia, gdyż w naszych warunkach klimatycznych łatwo przemarzają.


	Róże pnące dobrze rosną na glebie lekkiej, ale zawierającej próchnicę, przepuszczalnej, o podłożu gliniastym i odczynie lekko kwaśnym do obojętnego (pH 6-7). W okresie wegetacji wymagają dużej wilgotności, natomiast w zimie przy jej nadmiarze wymakają i gniją pod przykryciem.


	W pierwszych kilku latach po posadzeniu róże pnące trzeba na zimę zabezpieczać. Dolną część krzewu obsypuje się ziemią, a pędy po zdjęciu z podpór związuje się i nakrywa gałązkami świerka lub jałowca, a następnie słomą lub liśćmi.


	Cięcie róż pnących wykonuje się ostrożnie, gdy pąki są już nabrzmiałe i widoczne. Wycina się najpierw pędy najstarsze, potem cienkie, uszkodzone, suche i wadliwie rozmieszczone. Skracanie pozostałych ogranicza się do obcięcia części przemarzniętych oraz psujących pokrój roślin. Cięcie wykonuje się lekko ukośnie, około 0,5 cm nad pąkiem.


	Róże nie znoszą świeżego nawozu, a więc przed ich posadzeniem glebę należy głęboko uprawić (co najmniej na 70 cm) i nawozić dobrze rozłożonym i przekompostowanym obornikiem w ilości 8-10 kg na 1 m². Ziemia przed sadzeniem musi osiadać co najmniej przez 2 tygodnie. Po posadzeniu krzewy należy obficie podlać i usypać kopczyk pokrywający nasadę pędów. Kopczyki rozsypuje się na wiosnę. Właściwym terminem sadzenia jest druga połowa października.


	Odpowiadają im stanowiska ciepłe i dobrze oświetlone.


	Dobrze znoszą warunki miejskie.