Opis ogólny

Wymagania

Gatunki

Odmiany

Opis ogólny

Do rodzaju tego należą wielkie, szybko rosnące pnącza, osiągające długość do 50 m. Jest to jedno z najsilniejszych pnączy, a więc wymaga podpór o silnej konstrukcji. Można nim obsadzać pergole, trejaże, ściany budynków, mury itp. Doskonale rośnie przy rynnach, dobrze je zasłaniając. Spośród około 35 znanych gatunków dławiszów do uprawy w Polsce przydatnych jest pięć.

Wymagania

• Stanowisko

  	Miejsce dla niego musi być nasłonecznione lub półcieniste.

• Wymagania glebowe

  	Wymaga żyznych gleb, najlepsze są piaszczysto-gliniaste. Dzięki głębokiemu systemowi korzeniowemu całkiem dobrze znosi suszę.

• Wymagania cieplne

  	Jest odporny na mrozy w naszym klimacie.

• Cięcie

  	Pnącze to praktycznie nie wymaga cięcia, jedynie pędy słabo rozgałęzione można przyciąć i wtedy silnie się rozkrzewia.

• Rozmnażanie

  	Na miejsce stałe sadzi się rośliny 2-3 letnie.

• Inne

  	Dobrze znosi miejskie zanieczyszczone powietrze. Dławisze nie powinny być sadzone przy krzewach lub niedużych drzewach gdyż owijając się może je zadusić.

Gatunki

• Dławisz amerykański

  Celastrus scandens

  
  

  rys. 1 - występowanie

  - w stanie naturalnym występuje w Ameryce Północnej, od Ontario, Quebecu, Mantoby do stanów Illinois, Kansas i Arkansas, w zaroślach nadrzecznych lasów i na obrzeżach do wysokości 600 m n.p.m. Do uprawy został wprowadzony w 1763 r. Rośnie słabiej niż dławisz okrągłolistny. W korzystnych warunkach przy podporach osiąga wysokość około 20 m, w uprawie niższy - około 7 m. Liście ma eliptyczne, z wierzchu ciemnozielone, nagie, od spodu jaśniejsze. Jesienią liście przebarwiają się na różne odcienie barwy żółtej. Kwiaty drobne, lecz w odróżnieniu od dławisza okrągłolistnego zebrane w kwiatostany szczytowe. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Owoce są żółte.

• Dławisz okrągłolistny

  Celastrus orbiculatus

  - w stanie naturalnym występuje w północno-wschodnich Chinach, Korei, Japonii i w Rosji - na południu Kraju Nadmorskiego i w południowo-zachodnich rejonach Sachalinu. Do uprawy został wprowadzony w 1880 r. Jego pędy wznoszą się na wysokość ponad 12 m, owijając się prawoskrętnie wokół podpór. Rośnie on dość szybko, że już po 5 latach może już osiągnąć 10 m wysokości (roczne przyrosty pędów to 1-2 m). Rozgałęzia się zwykle tuż nad powierzchnią gleby na 2-3 pędy. Jest to roślina dwupienna, tzn. występują okazy żeńskie (zawiązujące owoce) i męskie, które owoców nie mają. Pędy jednoroczne na stronie oświetlonej są żółtawozielone, a od spodu żółtawe lub słomkowoszare, nagie. Kilkuletnie pędy stają się czerwonawe lub ciemnobrunatne. Liście gęsto osadzone, jajowate, długości od 2 cm do 12 cm i szerokości 1,5-9 cm, tworzą zwartą zasłonę. Jesienią część liści przebarwia się na różne odcienie barwy żółtej, a część opada bez przebarwień. Ogonek liścia długości do 2,5 cm. Kwiaty są drobne, biało- lub żółtozielone, osadzone wzdłuż całego zeszłorocznego przyrostu. Owocem jest lekko spłaszczona, kulista torebka, średnicy 8 mm. Owoc ma kolor intensywnie żółty lub pomarańczowożółty. Można go puścić na pnie starych drzew (młode drzewa może zagłuszyć - "zadławić"), a na dużych działkach może rosnąć na trawniku bez żadnych podpór i wtedy tworzy szeroki i wysoki (do 2-3 m), gęsto ulistniony krzew, zimą udekorowany barwnymi owocami.

Odmiany

• Dławisz okrągłolistny "Diana"

  - odmiana żeńska, obficie owocująca.

• Dławisz okrągłolistny "Hercules"

  - odmiana męska.

© 1999 Copyright by Sławomir Sudnik