Opis ogólny

Wymagania

Gatunki

Odmiany

Opis ogólny

Do rodzaju Chmiel zalicza się 3 gatunki występujące w umiarkowanych strefach półkuli północnej. Liście są wcinane. Kwiaty drobne, niepozorne, rozdzielnopłciowe i zebrane w gęste kwiatostany. Owocem jest orzeszek. Chmiel rośnie bujnie, a więc stosując go można uzyskać zwartą ścianę zieleni.

Wymagania

• Stanowisko

  	Odmiany o liściach pstrych najlepiej rosną na stanowiskach słonecznych, pozostałe na stanowiskach lekko zacienionych.

• Wymagania glebowe

  	Ziemia powinna być żyzna, średnio wilgotna lub wilgotna.

• Rozmnażanie

  	Chmiel rozmnaża się łatwo z podziemnych pędów, poprzez ich podział.

Gatunki

• Chmiel japoński

  Humulus japonicus

  /syn. Humulus scaber/

  - występuje w stanie naturalnym na terenie Japonii i Chin. Roślina jednoroczna, o dość dużych liściach, klapowanych, o jasnozielonej barwie. Kwiaty zielonkawe, żeńskie zebrane są w krótkie jajowate kłosy. Rozrasta się silnie, wyrasta do 3-6 m wysokości. Chmiel japoński w przeciwieństwie do chmielu zwyczajnego nie ma gruczołów lupulinowych. Występują odmiany o liściach zielonych i o liściach pstrych (biało nakrapianych).

• Chmiel zwyczajny

  Humulus lupulus

  - roślina pochodząca prawdopodobnie z południowej Europy i Bliskiego Wschodu, a także z Ameryki Północnej. Obecnie zdziczały występuje w strefie klimatu umiarkowanego i subtropikalnego. W Polsce rośnie dziko w zaroślach i lasach, a także uprawiany na przyprawę do piwa. Wieloletnie pnącze, o pędach prawoskrętnych, zamierających na zimę. Pędy wyrastają corocznie z podziemnego kłącza. Osiąga do 8 m wysokości i może rozrosnąć się na szerokość 2-3 m. Łodyga kanciasta, pokryta haczykowatymi włoskami. Młode pędy są czasami jadane tak jak szparagi.
  
  

  zdj. 1 - liść

  Liście ułożone naprzeciwlegle, szerokie, grubo ząbkowane i 3-5 klapowe. Liście z wierzchu są bardzo szorstkie. Jesienią liście mogą się lekko przebarwić na kolor zielonopomarańczowy.
  Kwiaty rozdzielnopłciowe na dwóch różnych osobnikach.
  
  

  zdj. 2 - liście i owocostany.

  Osobniki żeńskie są uprawiane rolniczo, w celu uzyskania szyszkowatych owocostanów, które zawierają aromatyczną, gorzką żywiczną substancję, tzw. lupulinę. Lupulina nadaje piwu aromat i gorzkawy smak. Lupulina i inne związki zawarte w chmielu mają właściwości bakteriobójcze, dzięki czemu napój jest konserwowany. Oprócz tego zawarte w szyszkach związki koloidalne są odpowiedzialne za stabilność piany. Pierwsze informacje o chmielu, jako roślinie używanej w procesie produkcji piwa pochodzą z około 760 roku, z Francji. Chmiel uprawia się na specjalnych konstrukcjach wykonanych z tyczek i drutu.
  Chmiel znosi przeciągi i jest dobrą rośliną okrywową.

• Humulus yunnanensis

  - występuje endemicznie w górskich lasach prowincji Yunnan w Chinach. Roślina o liściach 3-5 klapowych.

Odmiany

• Chmiel zwyczajny "Aureus"

  - odmiana o złotożółtych liściach. Najlepiej rośnie i wybarwia się na stanowiskach słonecznych.

© 1999 Copyright by Sławomir Sudnik